பக்தனுக்கும் பகவானுக்கும் இடையே யுத்தமா?

அர்ச்சுனனும், கிருஷ்ணரும் அல்லவா மோதிக் கொள்கிறார்கள்!
இருவரும் ஒருவரையொருவர் மிஞ்சும் பராக்கிரமசாலிகள் அல்லவா? கிருஷ்ணருக்கு என்ன பலம் இருந்தாலும் கிருஷ்ண பக்தியால் விளைந்த பலம் அர்ச்சுனனுக்கு மட்டும்தானே உண்டு? கிருஷ்ண பக்தியின் சக்தியைக் கிருஷ்ணராலும் வெல்ல இயலாதே? ஆனால் கிருஷ்ணர், பகவான் ஆயிற்றே? பகவானை எதிர்க்க யாரால் இயலும்? தர்மபுத்திரர், பீமன், நகுலன், சகாதேவன் ஆகியோரும் பாஞ்சாலியும், குந்திதேவியும் இதயம் படபடக்க யுத்தத்தைப் பார்த்தவாறிருந்தார்கள்.

Tamil-Daily-News-Paper_15872919560

யுத்தம் இறுதிக் கட்டத்தை எட்டிவிட்டதுபோல் தோன்றியது. ஏனென்றால், கிருஷ்ணர் சக்ராயுதத்தை எடுத்துவிட்டார். அர்ச்சுனனோ பரமசிவனிடமிருந்து தான் பெற்ற பாசுபதாஸ்திரத்தைப் பிரயோகம் செய்ய முடிவுசெய்து விட்டான். அன்று காலை நடந்த சம்பவம்தான் யுத்தத்திற்குக் காரணம். ஒரு கந்தர்வன் பறக்கும் தேரில் வானில் போய்க் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அது உல்லாச விளையாட்டு. துவாரகை மேல் அவன் பறந்தபோது கீழே நதியில் கிருஷ்ணர் நீராடிக் கொண்டிருந்ததை அவன் கவனிக்கவில்லை.

மிகத் தாழ்வாகத் தன் தேரைச் செலுத்தினான். தேரில் பூட்டப்பட்டிருந்த குதிரைகளின் குளம்புகள் கிருஷ்ணர் தலையில் பட்டுவிடும்போல் தோன்றியது. கிருஷ்ணர் சடாரென்று தலையைக் குனிந்து கொண்டார். நல்லவேளை தேர் மேலே உயரப் பறந்து சென்றது. கிருஷ்ணர் கடும் சீற்றமடைந்தார். யார் இவன்? இவ்வளவு தாழ்வாகத் தன் தேரைச் செலுத்த வேண்டிய அவசியமென்ன? உல்லாசத்திற்கு ஓர் அளவில்லையா? என் தலையில் இடிக்கிறாற்போல் இப்படித் தாழ்வாகப் பறந்து சென்றவன், நான் தலையைக் குனிந்துகொண்டதைப் பார்த்த பின்னும் என்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்காமல் செல்கிறானே?

சீற்றமடைந்த கிருஷ்ணர் தேரில் பறந்து சென்ற கந்தர்வனை நோக்கி உரத்த குரலில் வெகுண்டார்: ‘‘ஏ கந்தர்வனே! இது நான் அரசாளும் துவாரகாபுரி என்பதை உணராது மிகத் தாழ்வாகப் பறந்துசென்றாய்.  எனக்குரிய மரியாதையைத் தராது அலட்சியம் செய்துவிட்டாய். நீ எங்குபோய்ப் பதுங்கினாலும் இன்று சூர்யாஸ்தமனத்திற்குள் உன்னைக் கொல்வேன்! இது சத்தியம்!’’ கிருஷ்ணரின் சபதம் ஆகாயத்தில் எதிரொலித்தது. கந்தர்வன் நடுநடுங்கினான். உல்லாச விளையாட்டு கடைசியில் உயிருக்கே ஆபத்தாகி விட்டதே?

இப்போதே கிருஷ்ணரிடம் போய் மன்னிப்புக் கேட்போமா? ஆனால், அப்படிச் சென்றால், மன்னிக்காமல் கொன்றுவிட்டால்..? அப்படித்தானே  சபதம் செய்திருக்கிறார்? நேரே இந்திரனிடம் சென்று சரண் புகுந்தான் கந்தர்வன். ஆனால், இந்திரன் கைவிரித்துவிட்டான். கோகுலத்தில் மழைபொழிய வைத்துத் தான் பட்ட பாடு போதாதா? ஏழு நாட்கள் ஆட்காட்டி விரலால் கோவர்த்தனகிரியைத் தூக்கி, கோபர்களைக் காப்பாற்றியவர் அல்லவா கிருஷ்ணர்? அவர் பராக்கிரமம் அறிந்த பின்னரும் அவரை எப்படி விரோதித்துக் கொள்ள இயலும்?

பிரம்மாவிடம் சென்றான் கந்தர்வன். பிரம்மா, கிருஷ்ணர் திருமாலின் அவதாரம் என்றும், தான் திருமாலின் தொப்பூழில் விளைந்த தாமரையில் தோன்றியவன் என்பதால் கிருஷ்ணர் ஒருவகையில் தனக்குத் தந்தை முறையாக வேண்டும் என்றும் தந்தையை எதிர்ப்பது தர்மமல்ல என்றும் சொல்லிவிட்டார். கந்தர்வன் கயிலாயம் சென்று சிவபெருமானைப் பணிந்தான். சிவனோ, கிருஷ்ணர் தனக்கு மைத்துனர் முறையாகவேண்டும் என்றும் திருமாலின் சகோதரியான மீனாட்சிதானே தன் மனைவி என்றும் கிருஷ்ணரைப் பகைத்துக் கொள்ளத் தன்னால் இயலாது என்றும் சொல்லி பின்வாங்கிவிட்டார்.

நேரம் கிடுகிடுவெனக் கடந்துகொண்டிருந்தது. சூரியாஸ்தமனத்திற்குள் பிழைக்க வழி தேடியாக வேண்டும். கொல்வதற்காகத் தன்னை கிருஷ்ணர் தேடிக் கொண்டிருப்பார். என்ன செய்வது? அச்சத்தில் தோன்றிய வியர்வையால் கந்தர்வனின் உடல் முழுதும் நனைந்தது. அப்போது ‘நாராயண நாராயண!’ என்றவாறே அவன் முன் தோன்றினார் நாரதர். கந்தர்வனின் அச்சத்திற்கான காரணத்தைக் கனிவோடு விசாரித்தார். கண்களில் கண்ணீர் வழிய நடந்தது அனைத்தையும் விவரித்தான் கந்தர்வன்.

சற்று நேரம் சிந்தித்த நாரதர் அவன் பிழைக்க விந்தையான ஓர் உபாயம் சொன்னார்: ‘‘கந்தர்வனே! நேரே அர்ச்சுனனிடம் போ. உன்னைக் காப்பாற்றுமாறு வாக்குறுதி வாங்கு! அப்படியானால் நீ தப்பிக்கலாம்!  கிருஷ்ணருக்குச் சமமான வீரன் அர்ச்சுனன் தான்!’’ கந்தர்வன் திகைத்தான். ‘‘பிரபோ! அர்ச்சுனர், கிருஷ்ண பக்தராயிற்றே? கிருஷ்ணரை எதிர்க்க எப்படி ஒப்புக் கொள்வார்?’’ என்று கேட்டான். ‘‘அர்ச்சுனன் கிருஷ்ணரை எதிர்க்க ஒப்புக் கொள்ள மாட்டான். முதலில் உன்னைக் கொல்ல நினைக்கும் ஒருவரிடமிருந்து உன்னைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று மட்டும் சொல்லி வாக்குறுதி வாங்கிவிடு.

பிறகு அப்படிக் கொல்ல நினைப்பவர் கிருஷ்ணர்தான் என்பதைத் தெளிவுபடுத்து. வாக்குத் தவறாத அர்ச்சுனனுக்கு உன்னைக் காப்பாற்றுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லாமல் போய்விடும்!’’ கந்தர்வன் மனத்தில் சற்று நிம்மதி தோன்றியது. அவன் நாரதரிடம் விடைபெற்று அர்ச்சுனனிடம் சென்றான். பஞ்ச பாண்டவர்கள் முன்னிலையில், கொல்ல வருபவரிடமிருந்து தன்னைக் காப்பாற்றுமாறு கதறியவாறே அர்ச்சுனன் கால்களில் விழுந்து அவன் பாதங்களைப் பிடித்துக் கொண்டான் கந்தர்வன். அவனது கதறல் அர்ச்சுனனை திகைக்க வைத்தது.

‘‘பதறாதே கந்தர்வா! கட்டாயம் உன்னைக்  காப்பாற்றுகிறேன்! யார் உன்னைக் கொல்வதாகச் சொல்கிறார்கள்? நீ என்ன தவறு செய்தாய்?’’ ‘‘பிரபோ! நான் அச்சத்தால் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். தாங்கள் என்னைக் காப்பாற்றுவதாகச் சொன்னதை ஒரு வாக்குறுதியாக நான் கொள்ளலாமா? அப்படி வாக்குறுதி தருவதானால் நம்பிக்கையுடன் மேல் விவரங்களைச் சொல்வேன்!’’ அர்ச்சுனன் நடக்கவிருக்கும் விபரீதம் தெரியாமல் கடகடவென்று நகைத்தான். ‘‘கந்தர்வனே! என் பேச்சு அனைத்தும் வாக்குறுதிதான்.

ஒரு பேச்சுப் பேசிய நான் பின்னர் அதை மாற்றி மறுபேச்சுப் பேசும் ஆளல்ல. இதோ என் சகோதரர்கள் முன்னிலையில், என் தாயின் முன்னிலையில், என்  மனைவி பாஞ்சாலி முன்னிலையில் உனக்கு வாக்குறுதி தருகிறேன். யார் உன்னைக் கொல்ல வந்தாலும் அவர்களிடமிருந்து உன்னைக் காப்பாற்றுகிறேன். போதுமா? இப்போது சொல் என்ன நடந்தது என்று!’’ இதைக் கேட்ட யுதிஷ்டிரர் திகைத்தார். என்ன சிக்கல் என்று தெரிந்துகொள்ளாமலே வாக்குறுதி கொடுத்து ஏதேனும் புதிய பிரச்னையில் அர்ச்சுனன் மாட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டுமே?

கந்தர்வன் கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டான். மெல்ல மெல்ல நடந்ததனைத்தையும் விவரித்தான். ‘‘பிரபோ! கிருஷ்ணர்தான் என்னைக் கொல்ல வருபவர் என்பதை முதலில் சொன்னால் நீங்கள் வாக்குறுதி தர மாட்டீர்கள் என்பதால்தான் அதைப் பின்னர் தெரிவித்தேன். என் உயிர் பிழைக்க எனக்கு வேறு உபாயம் தெரியவில்லை. என்னை மன்னியுங்கள்!’’ அர்ச்சுனனின் நெஞ்சம் பதறியது. அவசரத்தில் என்ன காரியம் செய்துவிட்டோம்? வழிபடும் கடவுளையே எதிர்ப்பதா? அது எப்படிச் சாத்தியம்?

கூர்மையாக அர்ச்சுனனைப் பார்த்தவாறே தர்மபுத்திரர் சொன்னார், ‘‘எது சாத்தியம், எது சாத்தியமில்லை என்பதல்ல இப்போதைய கேள்வி. கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றாவிட்டால் அதைப்போன்ற பாவச் செயல் வேறில்லை. வாக்குப்படி நடப்பதே தர்மம்!’’ குந்தியும் பாஞ்சாலியும் மற்றுமுள்ள பாண்டவர்களும் விக்கித்து நின்றார்கள். அண்ணா தர்மபுத்திரரின் நியாயமான பேச்சைக் கேட்ட அர்ச்சுனன் கந்தர்வனைத் தன் பின்னால் நிற்கச் சொன்னான். ‘‘கிருஷ்ணரிடமிருந்து நான் உன்னைக் காப்பேன்!’’ என்றவாறே காண்டீபத்தை எடுத்துத் தயார் நிலையில் வைத்துக்கொண்டான்.

தான் கொல்ல நினைத்த கந்தர்வனை அர்ச்சுனன் பாதுகாக்கிறான் என்ற தகவல் கிருஷ்ணரை எட்டியது. என்ன செய்வது இப்போது? தன் பக்தனுடன் சண்டையிடுவதா? அவர் விறுவிறுவென்று அர்ச்சுனனைத் தேடி வந்தார். கந்தர்வனைத் தன்னிடம் ஒப்படைத்து விடுமாறும் அவன் உயிரை சூரியாஸ்தமனத்திற்குள் தான் பறிப்பதாகச் சபதம் செய்திருப்பதாகவும் தெரிவித்தார். அர்ச்சுனன் கலகலவென்று நகைத்தான். கந்தர்வன் உயிரைத் தான் காப்பாற்றுவதாக வாக்குறுதி கொடுத்திருப்பதாகவும் அவனைக் கிருஷ்ணரிடம் ஒப்படைப்பதற்கில்லை என்றும் அவன் தெரிவித்தான்!

இப்படித்தான் தொடங்கியது கிருஷ்ண-அர்ச்சுன யுத்தம். ஒருவர் பகவான்; ஒருவன் பக்தன். ஆனாலும் கடும் சண்டை நடந்தது. அர்ச்சுனனின் பின்னால் பதுங்கியிருந்த கந்தர்வன் முகத்தில் அச்சத்தால் வியர்வை முத்துக் கட்டியிருந்தது. முடிவே இல்லாமல் யுத்தம் தொடர்ந்தது. பிற பாண்டவர்களும் பாஞ்சாலியும், குந்திதேவியும் இந்த யுத்தம் நல்லபடியாக, இரு தரப்பினருக்குமே வெற்றி தருவதாக முடியவேண்டும் என்று கிருஷ்ணரைப் பிரார்த்தித்தபடி இருந்தார்கள்.

ஆனால், அது எப்படி சாத்தியம் என்றுதான் தெரியவில்லை. கிருஷ்ணர்தான் அந்த கந்தர்வனை சூரியாஸ்தமனத்திற்குள் கொல்வதென்று சபதம் செய்திருக்கிறாரே? சூரியன் மலைவாயில் விழும் நேரமல்லவா இது? கிருஷ்ணர் சுதர்சன சக்கரத்தைக் கையில் எடுத்துவிட்டார். அப்படியானால் கந்தர்வன் தலை வெட்டுப்படுமே? அவன் உயிரைக் காக்க வேண்டியது தன் கடமை ஆயிற்றே? அர்ச்சுனன் பாசுபதாஸ்திரத்தைக் கையில் எடுத்தான். உலகமே கிடுகிடுவென நடுங்கத் தொடங்கியது. இரண்டும் பிரயோகிக்கப்பட்டால் அகிலம் அழிவது உறுதி. தேவர்கள் கைகூப்பிப் பிரார்த்தித்தவாறு வானில் நின்றிருந்தார்கள்.

திடீரென ‘‘இருவரும் உடனடியாக யுத்தத்தை நிறுத்துங்கள்!’’ என்ற குரல் எழுந்தது பிரம்மாவிடமிருந்து. கையில் தூக்கிய ஆயுதங்களைப் பிரயோகிக்காமல் அப்படியே நின்றார்கள் கிருஷ்ணரும் அர்ச்சுனனும். பிரம்மா பேசலானார்: ‘‘அர்ச்சுனா! உடனே கந்தர்வனை கிருஷ்ணரிடம் ஒப்படைத்துவிடு. கிருஷ்ணரின் சபதம் சூரியாஸ்தமனத்திற்குள்  நிறைவேறியாக வேண்டும்!’’ ‘‘அப்படி நான் விட்டுக்கொடுத்தால் என் வாக்குறுதி என்னாவது?’’ அர்ச்சுனன் கேட்டான். ‘‘கவலைப்படாதே! உன் வாக்குறுதியைக் காப்பாற்ற வேண்டியது என் பொறுப்பு. என்னை நம்பு.’’

பிரம்மதேவர் சொன்னதைக் கேட்டு அர்ச்சுனன் மனம் குழம்பியது. ஆனாலும் அவர் சொல்வதில் ஏதேனும் சூட்சுமம் இருக்கலாம். பிரம்மதேவரை நம்ப வேண்டியதுதான். நடுநடுங்கிய கந்தர்வனை வற்புறுத்தி கிருஷ்ணரிடம் அனுப்பினான் அர்ச்சுனன். அடுத்த கணம் கிருஷ்ணரின் சுதர்சன சக்கரம் கந்தர்வன் தலையை வெட்டித் தள்ளியது. ‘‘நான் வாக்கு தவறிவிட்டேனே?’’ என்று அர்ச்சுனன் உரத்த குரலெடுத்துப் பிரலாபித்தான். ‘‘சற்றுப் பொறு!’’ என்று அர்ச்சுனனை நோக்கிக் கையசைத்தார் பிரம்மதேவர். கந்தர்வனின் தலையையும் உடலையும் சேர்த்து வைத்தார்.

மறுகணம் அவர் வலக்கரம் ஆசி கூறுவதுபோல் உயர்ந்தது. இறந்த கந்தர்வனுக்கு உயிரூட்டினார் பிரம்மா. படைப்புக் கடவுள் தானே அவர்? புது மலர்ச்சியோடு எழுந்தான் கந்தர்வன். ‘‘ஸ்ரீகிருஷ்ணா! என்னை மன்னித்து விடுங்கள்!’’ என்று கிருஷ்ணரின் பாதங்களை நமஸ்கரித்தான். சிவபெருமான் கலகலவென்று சிரித்தார். ‘‘ஆக கிருஷ்ணர் சபதம், அர்ச்சுனன் வாக்குறுதி இரண்டும் நிறைவேறிவிட்டன. கிருஷ்ணர் சபதப்படி கந்தர்வன் கொல்லப்பட்டான். அர்ச்சுனன் வாக்குறுதிப்படி அவன் உயிர் காப்பாற்றப்பட்டு விட்டது!’’

குந்திதேவி கிருஷ்ணரிடம் ரகசியமாகக் கேட்டாள்: ‘‘கண்ணா! எல்லா நாடகத்தையும் நடத்துபவன் நீதான் என்பதை அறிவேன். இந்த நாடகத்தை எதற்காக நடத்தினாய்?’’ கிருஷ்ணர் நகைத்தவாறே கூறினார்: ‘‘விரைவில் மகாபாரத யுத்தம் வரப் போகிறது. அப்போது அர்ச்சுனன் குரு என்றும் சகோதரர்கள் என்றும்  பாராமல் பலரைக் கொன்று குவிக்க வேண்டியிருக்கும். அதற்கு அவன் மனத்தைப் பக்குவப்படுத்தத் தான் அவன் வழிபடும் கடவுளான என்னை நோக்கியே அவன் யுத்தம் செய்யும் சூழ்நிலையை உருவாக்கினேன்!

யார் கண்டது? அப்படியும் அவன் மனம் பக்குவம் அடையவில்லை என்றால்  யுத்த களத்திலேயே அவனுக்கு உபதேசம் செய்ய வேண்டியிருக்கலாம்!’’‘‘ யுத்தத்தில் ரத்த பந்தமுள்ள சகோதரனைக் கூட அர்ச்சுனன் கொல்ல வேண்டியிருக்குமா கிருஷ்ணா?’’ குந்தி ஆழ்ந்த கவலையோடு கேட்டாள். ‘‘ஆம். கூடப் பிறந்தவனையே கூட அவன் கொல்ல வேண்டியிருக்கலாம். கூடப் பிறந்தவன் என்று தெரியாமலே கூட அவன் அச்செயலைச் செய்து முடிக்கலாம். இன்று மூடி மறைக்கப்பட்டுள்ள பல ரகசியங்கள் அப்போது பகிரங்கமாக வெளிப்படலாம்!’’ இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, எல்லாம் தெரிந்த கண்ணன் குந்தியின் கண்களையே கூர்மையாகப் பார்த்தான். அவன் பார்வையைத் தாங்க இயலாத குந்தி விம்மியவாறே தலைகுனிந்தாள்.

 

Sudama and Krishna -A Divine Friendship

In his childhood Krishna had got a friend Sudama. He was from a poor brahman family. Krishna and Sudama studied together at the same teacher Sandipani. Sudama loved Krishna very much.

Once Krishna and Sudama went together to the forest to pick up brushwood. It happened that they stayed in the forest quite a long time and Krishna got hungry, Sudama, meanwhile, had some food. Though Krishna told that he was hungry many times, Sudama felt very shy to propose Him his scanty food. “How can I offer my food to the king’s son? Anyhow, he is from a very rich family and is not accustomed to such ordinary food,” thought he. And when Krishna asked him once more “Sudama, you maybe have at least something,” Sudama answered, “Krishna, I have got nothing.”
 Sudama was also hungry. And now when Krishna went aside for a short time, he began to eat stealthily and Krishna noticed it, but he said nothing. Having finished with the brushwood they went apart for homes. Some time passed, studies came to the end. Sudama got married and Krishna took up his king’s throne. Years passed. Sudama got very poor, but he continued loving Krishna very much.
In the same country there lived one petty knight who arduously hated Krishna. Krishna had got a lot of foes who hated him because of the love which multitude of people felt towards Krishna: these were noble men and commoners, men and women. So the enmity towards Krishna especially was directed to the commoners – Krishna’s bhaktas.
The same happened with Sudama. That knight was indignant that Sudama loved Krishna so much and all the time chanted His name. Once he told Sudama, “Repeat my name and I will give you wealth, money, whatever you wish.” But Sudama answered, “No, never will I chant your name. Whatever poor I am staying, I will chant only Krishna’s name.”
Soon it came to the state that Sudama didn’t have any clothes to put on. Children cried of hunger and there were no food to feed them on. Every day wife invoked to Sudama, “You have got so good a friend Krishna. Go to Him and ask for help.” But Sudama answered, “No, He is God, He knows everything. What for shall I go to Him and beg? It is all clear to him anyway!” But his wife insisted, “Still, go and ask Him. It’s even ridiculous, you have got such a friend –the very king, and meanwhile we are so poor. Besides, this knight demands to chant his name and threatens with many troubles. Why do we have to chant his name?”
And really all Sudama’s family loved Krishna dearly. The wife was also his bhakt and chanted his name all the time “Krishna, Krishna, Krishna.”
Having seen at last that his threats don’t work, the knight decided to punish Sudama. He came to his house and hit him.
At this very time Krishna was sitting in His palace together with Rukmani, Sathyabhama and other relatives. Suddenly he felt the pain in the place on which the knight hit Sudama.
Krishna knew everything that happened to Sudama and his family, but he kept silence and did nothing. He needed that Sudama’s soul responded and opened to meet him. And it was necessary to help Sudama get rid of any shyness.
The knight hit Sudama again, just that very moment Krishna perceived the blow and exclaimed, “O-o-o!” Everybody got exited. His wives in agitation began asking, “What happened?!” And nevertheless, Krishna kept silence.
But Sudama even after the punishments of the knight couldn’t come to Krishna and thought as before, that He knows it anyhow and understands everything.
After this event Sudama’s life became unbearable at all. His wife didn’t know what to undertake, and Sudama didn’t want to obey the knight and proceeded to sing bhajans about Krishna.
The knight on seeing such steadfast revering Krishna still more got in rage and vent on punishing Sudama. And when Sudama was being punished, Krishna in his kingdom in Dwaraka was also bad.
At last Sudama’s wife broke down and told, “If you don’t go to Krishna, I myself will go to Krishna to ask for help.” Sudama protested, but the wife was adamant.
And then Sudama brought himself to go, but there appeared another problem. It is not appropriate to go to a friend empty-handed. But in Sudama’s family there were nothing. “I cannot go to my friend empty-handed,’ said Sudama to his wife, ‘and we haven’t got any money so that to buy something.” Then his wife asked for some rice at their neighbours and simply boiled it. This was the same rice as it was formely in the forest at Sudama. He took it and in his plane clothes, singing as usual bhajans of Krishna went to Dwaraka where his great friend reigned.
Krishna’s palace was magnificent. It raptured anyone who has ever seen it by its noble delineation, the subtle stone carving and precious mosaic. Shady gardens and parks with a multitude of blooming lanes and fountains surrounded the palace.
And now Sudama, poor commoner, comes to Dwaraka and finds himself among all this splendour.
Mighty guards met Sudama at the palace gates and barred the way.
“Wait,where are you going?” asked they.
“I want to meet Krishna.”
“Do you want to meet Krishna?” laughed the guards critically looking over his garment.
. “But who are you? Krishna doesn’t meet with such ones.”
“I don’t have other clothes,” answered Sudama modestly, “go and announce Krishna that the friend of his childhood Sudama came,” asked he.
In those times guards understood that if a man speaks so sincerely, it means that it really is the truth and he is trustworthy. They conveyed everything to Krishna.
Krishna knew that Sudama would come. All this time he was waiting that Sudama would stop being shy and venture to meet him. And here came Sudama.
When he entered the palace, Krishna was sitting with Rukmani and other wives and His court circle. On seeing Sudama he swiftly jumped from the throne and dashed to him. “Sudama came!” Enormous joy gripped Krishna. All his wives, the court, friends and guards were astounded by such Krishna’s behavior, “What happened? Who came? A common poor man came, but Krishna is so glad to him,” they were at a loss. He took him for shoulders and told in emotion, “Sudama! I am so glad to see you! How I was waiting for you! How I love you.” They were embracing each other and were both crying.

 

Then Krishna took Sudama’s hand and held not releasing it. All His wives, all the princesses who were there and saw it were so touched that they began throwing flowers to Sudama’s feet and asked the permission to rub them with expensive oils and incense.
Krishna took Sudama forward, set him in his throne and he himself sat at his feet and asked to bring water: “I myself will wash his feet,” said Krishna. And all those around stood in full perplexity: the Very Krishna washes Sudama’s feet.

 

 
Then Sudama had a rest and Krishna served at his feet: Sudama was dreaming and the very Krishna from one side and Rukmini from another, the very Lakshmi and Narayan served at Sudama’s feet.
When Sudama woke up, Krishna asked, “Tell me, Sudama, didn’t your wife give anything for me?” And Sudama again felt embarrassed, but Krishna told, “That’s all, Sudama. If I took your hand into mine, you shouldn’t be shy any more.” Then Sudama passed the rice cooked by his wife. And Krishna, though the most dainty dishes had been served up to his meals, took that rice and ate it. And as soon as he took small handful into his mouth, the situation in Sudama’s home changed immediately. With each handful of rice something changed, as if the old life was finishing and the new one started.
Look, at his childhood Sudama felt shy to offer Krishna his poor meal and then he had been living in distress for many years.
Krishna understood all Sudama’s life circumstances. He even sensed the hit on the back. But for the connection of the soul with the Great Soul there must all the bars be obliterated between them. Otherwise, there will be no connection, and until this there will be no moksh, no realization.
And when the two who love each other so dearly meet, then there isn’t one, isn’t another –both become One (a single). And with such love there is always realization
That is why Krishna told everybody who loved Him, “We are the one. There isn’t the two. There is one”.
And Sudama was the same, – united with Krishna. But in their childhood it happened so, that Krishna sat hungry and Sudama did not share his food with him. He was not greedy, he wanted to share his food with Krishna, but he felt very shy because of his poverty…
When Sudama returned home, the well being lost by him in the past was restored in his family.
In fact, the Lord is so merciful, that even if we pray to Him to develop our faith in Him, to plant that seed of devotion in us, He does. All we have to do is ask.
Just ask. Just pray. Just chant. Just surrender. Just love. Just take shelter of His lotus feet and everything will be fine.

Jai Shree Radhe Krishna  

 

Sthita Prajna

In the second chapter of the Bhagavad Gita Arjuna asks Krishna, what is the definition of one whose mind is steady and one-pointed? How does he sit, walk, what does he do? Then Krishna tells him, just as a tortoise withdraws his limbs inside the shell and nothing hurts him, one who possesses sthita prajna (stabilized consciousness) withdraws all his senses and the thoughts don’t hurt him. He does get worries and anxiety, but he is not affected by them.

Krishna says, “Arjuna, allow yourself to be anxious, because you are a householder, you are moving in the world, but don’t get influenced by the anxiety. Perform your duty, but don’t get influenced by it.” If you need to fight, then fight; if you need to get a job, then get a job; if you have to look after your children, then do so; if you have to farm, then farm. Do everything, but do not get influenced by your actions.

 

Sthitaprajna

Every action produces three kinds of results. One is positive, just as you wanted it. The second is negative, not as you wanted it. The third is mixed, a little bit of what you wanted and a little bit of what you did not want. You wanted a son and you got a son, but he turned out to be a wastrel. That is a mixed result.

The Bhagavad Gita says (18:12):

अनिष्टमिष्टं मिश्रं च त्रिविधं कर्मणः फलम्‌ ।
भवत्यत्यागिनां प्रेत्य न तु सन्न्यासिनां क्वचित्‌ ॥

Anishtamishtam

mishram cha trividham karmanaha phalam |
bhavatyatyaaginaam pretya na tu sannyaasinaam kvachita || 12 ||

There are threefold fruits of action – good, bad and mixed.

Sri Krishna says to Arjuna, there is nothing wrong in performing action, living a householder’s life or having an inclination towards worldly life, marriage, children or any karma at all. What is wrong is your attitude towards its results; it is your relationship with the results that hurt you. If there is no food in the house, you will be distressed, but a sadhu will say, “That is a good thing. Today we will spend our time doing bhajan and remembering God.” The situation is the same, but the effect on the mind is different. Even avatars, whether Rama or Krishna, have to go through pain, but a jnani endures it with wisdom, while the ignorant suffer with ajnana, ignorance. Whoever is born of the womb of a mother in this world goes through pain. The ignorant suffer; the wise do not go through suffering. That is the difference between pain and suffering. The experience of pain is called suffering. So do not be a sufferer.

When there is suffering one experiences complexes. The chemicals in the body also produce complexes in the mind. We feel guilty, inferior or superior, there is fear, we think someone is out to harm us, we feel unloved, we experience the desire for self-adornment. All these feelings are complexes, which blunt the mind.

So what is the way out of complexes? Complexes are within everyone, and they go in their own time. As the age advances, they reduce in number. Complexes change according to age. One’s character, thoughts and problems change. There are also many people who remain so busy that they do not get the opportunity to become aware of their complexes. It is like a deaf person who cannot hear a band playing right behind him. When the whole mind is engaged in something, one is not aware of anything else.

There is a small example of this. Once, Newton visited a friend’s house. He went and sat in their living room, but the friend wasn’t there. He sat there through the whole night. When the friend, who had been called to a funeral, returned in the morning and saw Newton, he said, “You are still here!” Newton said, “Yes, I was waiting for you.” He said, “But I left a note on the table that I have to go. When did you come?” Newton said, “I have just come.” He sat the whole night in the living room but he felt as if he had just arrived. Why? Because he was a scientist. He must have been solving some mathematical problem in his head. His whole mind must have been engrossed in it.

In the same way some people get engrossed in music, their work or dhyana. Such busyness is a kind of medicine, it is a lifesaving drug. When one is not busy, one’s mind will wander here and there. It will not remain still at one place. To fix this mind at one place, it needs to be tied to a pole the way an animal is tied to a pole. The biggest pole in this life is work. When one gets married, has children, the pole becomes even sturdier. You cannot afford to wander any more. So to keep the mind busy, one needs work.

And how should this work be performed ?

The Bhagavad Gita (2:50) says, Karmasu kaushalam – “In the best possible manner.”

A Man and the Blind Boy

A blind boy sat on the steps of a building with a hat by his feet. He held up a sign which said: “I am blind, please help.” There were only a few coins in the hat.

1

A man was walking by. He took a few coins from his pocket and dropped them into the hat. He then took the sign, turned it around, and wrote some words. He put the sign back so that everyone who walked by would see the new words.

2

Soon the hat began to fill up. A lot more people were giving money to the blind boy. That afternoon the man who had changed the sign came to see how things were. The boy recognized his footsteps and asked, “Were you the one who changed my sign this morning? What did you write?”
 

The man said, “I only wrote the truth. I said what you said but in a different way.”
I wrote: “Today is a beautiful day but I cannot see it.”

3

Moral of the Story
Be thankful for what you have. Be creative. Be innovative. Think differently and positively.

When life gives you a 100 reasons to cry, show life that you have 1000 reasons to smile Face your past without regret. Handle your present with confidence. Prepare for the future without fear. Keep the faith and drop the fear.  


The most beautiful thing is to see a
person smiling,

And even more beautiful is, knowing that you are the reason behind it !!!

ஆசையே அழிவுக்கு காரணம்

ஆசையே அழிவுக்கு காரணம்“.இதை சொல்லாத ஆத்மஞானிகளே கிடையாது. பகவான் கிருஷ்ணரில் இருந்து, இயேசு, புத்தர், மஹாவீரர் என எல்லா பரமாத்மாக்களும், இந்த கருத்தை வலியுறுத்த தவறவில்லை.

ஆடம்பரமான உடைகள் அணிவதில் இருந்து, ருசியான உணவுகள், சொகுசு கார்கள், நகைகள், பதவி, பணம், பங்களா, அழகான பெண்கள், புகழ், ஏன் நல்ல பெயற்கும் கூட ஆசை படுபவர்களை, நம்மை சுற்றியும் பார்க்க முடிகிறது. எதற்கும் ஆசை படாதவர்கள் யாரேனையும் பார்ப்பது என்பது கிட்டத்தட்ட நடை முறையில் சாத்தியபடாத ஒன்று என்றே கூறலாம்.

அப்படிஆசைஇருந்தால் தான் என்ன? ஆசை தானே, மனிதனை ஒரு இலக்கை நோக்கி அடைய செய்யும் கருவி!. ஆம், ஆசை என்பது ஒரு நல்ல கருவி தான், நம் இலக்குகள் சரியாக இருக்கும் போது மட்டும்… “அத்தனைக்கும் ஆசைப்படு” என்று சத்குரு ஜக்கி வாசுதேவ் கூறுகிறார். ஆனால் ஆசைகள் பரிசுத்தமாய் இருக்கட்டும் என்றும் ஒரு நிபந்தனை!.

 
பள்ளியில் படிக்கும் மாணவன், தான் படித்து பெரிய டாக்டர் ஆக வேண்டும் என்று எண்ணுகிறான் என கொள்வோம். எதற்கு என்று கேட்டால், பொருளிள்ளதவர்களுக்கு, இலவசமாக மருத்துவ சிகிச்சை அளிப்பதற்கு என்று கூறுகிறான். இந்த உயர்ந்த லட்சியம், அவன் மருத்தவன் ஆன பின்பும் தொடர்ந்தால், அவன் படிக்கும் போது கொண்டஆசை, உண்மையிலேயே உயர்ந்தது எனலாம். ஆனால் எத்தனை ஆசைகள் இப்படி ஆரம்பித்த படியே நீடிக்கின்றன?.

உயர்ந்த ஆசைகள்என்பதை எப்படி வரையறுக்க முடியும்? பகவத் கீதை, புலன் இன்பங்களில், உயர்ந்த யோகி, பற்று (ஆசை) வைக்க மாட்டான் என்று கூறுகிறது. புலன் இன்பங்கள், மனதுடன் தொடர்பு உடையவை.
 
மனதை கட்டுப்படுத்த முடியாதவனே, புலன் இன்பங்களில் ஆசை வைக்கிறான். இந்த ஐம்புலன்களை மகிழ்ச்சி படுத்தும் செயல்கள் ஆகிய பார்த்தல், கேட்டல், ருசித்தல், நுகர்தல் மற்றும் தொடுஇன்பம் ஆகியவைகளை பொறுத்த ஆசை, தாழ்ந்தவைகள் என்று கூறப்படுகிறது. இந்த புலன் இன்ப ஆசைகள், எத்தகைய விளைவை ஏற்படுத்தும் என பகவத் கீதை கீழ் படி கூறுகிறது.
“த்யாயதோ விஷயான்பும்ஸ: ஸங்கஸ்தேக்ஷுபஜாயதே
ஸங்காத்ஸஞ்சயாதே காம: காமாத்க்ரோதோபிஜாயதே” (2.62 )
“க்ரோதாத்பவதி ஸம்மோஹா: ஸம்மோஹாத்ஸ்ம்ருதிவிப்ரம:
ஸ்ம்ருதிப்ரம்சாத் புத்திநாசோ புத்திநாசாத்ப்ர்ணச்யதி” (2.63)
சதா உலக விசயங்களை யோசித்து கொண்டு இருக்கும் மனிதனுக்கு அதில் பற்று உண்டாகிறது. பற்றினால் ஆசை (காம:) உண்டாகிறது. ஆசையினால் கோபம் உண்டாகிறது. கோபத்தால் மனக்குழப்பம் ஏற்படுகிறது. மனக்குழப்பத்தால் நாம் பெற்ற “புத்தி” யில் நாசம் உண்டாகிறது. புத்திநாசம் (அறிவு அகன்ற நிலை) ஏற்பட்டவனுக்கு நன்மை எனபது ஏது?

இவ்வாறு, இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்கள் பொருள் தருகின்றன. எத்தனை அழகான மற்றும் ஆழமான ஆராய்ச்சி!!!.
அடிப்படையை ஆராய்ந்து அதன் முடிவு வரை விளக்குகிறது, இந்த ஸ்லோகங்கள். அக ஆராய்ச்சியில் நிலை கொண்டவன், உலக விஷயங்களுக்காக பெரிதாக அலட்டி கொள்வதில்லை. மேலும் அவன் தன் ஆத்ம சுகம் ஒன்றையே உயர்வென கருதுகிறான், போன்ற விளக்கங்கள் உண்மையில் உலக பொருட்களுக்கான ஆசைகள் துச்சமானவைகள் தான் என ஆணித்தரமாய் கூறுகிறது.

மேலும் ஆசையின் அடிப்படையான குணங்கள் என்ன என்றும், அது எங்கே குடி கொண்டுள்ளது என்றும் கூட கீதை தெளிவு பட கூறுகிறது.
“ஆவ்ருதம் ஜ்ஞானமேதென ஜ்ஞானினோ நித்யவைரிணா
காமரூபேண கௌந்தேய துஷ்பூரேணானலேன ச” (3.39) “இந்திரியாணி மனோ புத்தி ரஸ்யாதிஷ்டானமுச்யதே
ஏதைர்விமோஹயத்யேஷ ஜ்ஞானமவ்ருத்ய தேஹினம்” (3.40)

 

கீதை யை பொறுத்தமட்டில், ஆசை (காமம்) என்பது ஞானிகளின் பரம எதிரி என்று வர்ணிக்க படுகிறது. மேலும் ஆசை (காமம்) பெற்றுள்ள குணங்கள் என மூன்று விஷயங்கள் கூறப்படுகிறது. அவை :நெருப்பிற்கு சமமானது“, “விரும்பிய வடிவை பெற வல்லது மற்றும்ஒருபோதும் அடைவதால் திருப்தியுராதது அதாவது ஒருபோதும் முழுமை அடையாதது“. (3.39)

புலன்கள், மனம், புத்திஇந்த மூன்றும் தான் ஆசையின் இருப்பிடங்கள். மேலும் ஆசையானதுமனம், புத்தி மற்றும் இந்திரியங்கள் (புலன்கள்)ஆகியவற்றை ஆட்கொண்டு, ஞானம் எனும் பரம்பொருளை மறைத்து நிற்கின்றது. (3.40)

இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்கள், ஆசையின் குணங்கள் மற்றும் இருப்பிடத்தை நமக்கு விளக்கமாக கூறுகிறது. நமது எதிரியின் குணங்கள் நமக்கு தெரிந்தால், அவனை எப்படி வீழ்த்தலாம் என்பது பற்றி தெளிவான வியூகம் அமைக்க முடியும். அது போல அவன் எங்கே இருக்கிறான் எனவும் தெரிந்து விட்டால், தாக்குவது மிக சுலபமாக கூடும். இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்கள் அதற்குத்தான் வழி அமைத்து கொடுக்கிறது. ஞானியின் ஜென்ம விரோதியாகஆசைகூறப்படுகிறது. மேலும் அதன் குணங்கள் தெள்ள தெளிவாக விவரிக்க படுகிறது. முதலில் நெருப்பினை போன்றது என்பதன் மூலம், அது அழிக்கும் தன்மையை பெற்று இருக்கிறது என கூறப்படுகிறது.

 
மேலும் நெருப்பு எரிவதற்கு பொருட்கள் கொடுக்கப்படும் வரையில் அது மேலோங்கி வளர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கும். அது போல, ஆசையிடம், அது விரும்பும் பொருளை கொடுத்தாலும், அது இன்னும் வளர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கும். இரண்டாவதாக, ஆசை விரும்பிய வடிவை (காமரூபேண) பெற வல்லது என கூறப்படுகிறது. முதலில்பொருளாசைஎனில், அதை அடக்கி விட்டாலும்,பெண்ணாசை“, “புகழாசை“, என பல புதிய வடிவில் வந்து நம்மை ஆட்கொள்ளும்.
எனவே, ஆசைக்கு விரும்பிய வடிவம் பெரும் குணம் உள்ளது எனப்படுகிறது. மூன்றாவதாக, ஆசை ஒரு போதும் திருப்தி அடையாதது என கூறப்படுகிறது. ஒருவன், சிப்பாயாக இருந்து, தளபதியாக வேண்டும் என்று ஆசை கொண்டால், அவன் தளபதியாக ஆகும் போது, அவன் மன்னனாக வேண்டும் என்று புது ஆசை, அதாவது திருப்தி அடையாமல் அடுத்த நிலை நோக்கிய ஆசை புகுந்து விடுகிறது. இப்படி ஆசையின் குணங்கள் விளக்க படுகிறது.

மேலும் ஆசை, எங்கு குடி கொண்டு இருக்கிறது என்றால், அதுபுலன்கள்“, “மனம்“, “புத்திஎன்ற மூன்றின் மீதும் குடி கொண்டு இருக்கிறது. புலன்கள் என்பது நம் உடலின் அங்கங்கள். மனம் என்பது புலன்களை விட நுண்ணியது ஆனால் அதை விட சக்தி வாய்ந்தது. புத்தி, மனதை விட நுண்ணியது மற்றும் சக்தி வாய்ந்தது. எடுத்த எடுப்பில் சிகரத்தை தொட்டு விடுவதை முயற்சிப்பதை விட, படி படியாக செல்வது சிறந்தது. அது போல, முதலில் புலன்களை அடக்கி அதன் மூலம் மனம், புத்தி என்ற இரண்டையும் அடக்கலாம் என கூறப்படுகிறது. எப்படி, புகை சூழ்ந்து இருக்கும் நெருப்பினை காண முடியாதோ, அது போல, ஆசை சூழ்ந்து இருக்கும் ஞானத்தை காண முடியாது எனவும் கூறப்படுகிறது.

ஆசைகள், உண்மையில் எதிர்பார்ப்புகளை தூண்டி விடுகிறது. எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறாத போது, கோபம் வருகிறது. பின் அதன் வழியாக அனைத்து கெட்ட எண்ணங்களும், நம் உள் புக ஆரம்பிக்கின்றன. உலகெல்லாம் ஒளி விடும் சூரியனை, கையாலோ, பிற பொருட்களாலோ மறைக்க நினைப்பதை விட, நம் கண்களை மட்டும் மூடி கொள்வது புத்திசாலி தனம் அல்லவா. அது போல, ஆசைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றி விட துடிப்பதை விட, ஆசைகளையே அடக்குவது தான் மிகவும் சிறந்தது என நினைக்கிறேன்.


தன் வாழ்நாளில் எப்படியாவது ஒரு சைக்கிள் மட்டும் வாங்கி விட்டால் போதும் என்ற ஒருவனது ஆசை, அடுத்து அவன் சைக்கிள் வாங்கிய பின், மோட்டார் சைக்கிள், கார் என அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி பயணிக்கிறது. உண்மையில் அவனுக்கு மோட்டார் சைக்கிள் அல்லது கார்களுக்கான தேவை இல்லாவிடினும் அவற்றை அடைய நினைக்கும் ஆசையில், அவனே தன்னை துன்பத்தில் ஆட்படுத்தி கொள்ள விழைகிறான். இவ்வாறு தேவைக்கு மேல் உள்ள ஆசைகளின் பிடியில் சிக்காதவர்கள் உண்மையில் எத்தனை பேர்? ஆசைக்கு அளவு தான் ஏது?


வாழ்க்கையில் துன்பம் அற்று வாழ்வதற்கு, புத்தர் நான்கு உண்மை கோட்பாடுகளை குறிப்பிடுகிறார். அவை,
  1. எல்லா உயிர்களும் துன்பத்தை உள்ளடக்கியவை.
  2. எல்லா துன்பங்களும், ஆசைகளில் இருந்து உண்டானவை.
  3. எல்லா துன்பங்களும், ஆசைகளை அகற்றும் போது முடிகின்றன.
  4. அதனால் எல்லா துன்பங்களுக்கும் முடிவு காண வழி (ஆசைகளை அகற்றுதல்) உள்ளது.
எத்தனை சிறந்த கருத்துகள்ஆசையே அழிவுஎன்று பரமாத்மா மகாவீரரும் குறிப்பிடுகிறார்.

அவர் ஒரு நாள், காட்டில் தவம் செய்து கொண்டு இருக்கும் போது, குளிரால் நடுங்கி கொண்டு இருந்த ஒரு ஏழையை பார்த்தார். தான் அணிந்து இருந்த வஸ்திரத்தின் பாதியை கிழித்து கொடுத்து அந்த எளியவனுக்கு உதவி செய்தார்.
 
அந்த ஏழை, மகாவீரர் அளித்த அந்த துணி மிகவும் விலை உயர்ந்தது என தெரிந்த கொண்ட படியால், மீதி பாதியையும் அவரிடம் இருந்து பெற்று விட வேண்டும் என ஆசை கொண்டான். மீதி பாதியை, அவரிடம் கேட்டு பெற்று விடலாம் என, மகாவீரர் இருக்கும் இடத்திற்கு சென்றான். அப்போது அவர் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருந்தார். அதிர்ஷ்ட வசமாக, மீதி பாதி துணியும் கீழே விழுந்து கிடந்தது.
கேட்டு பெற வேண்டும்என்று கிளம்பியவன், ஆசை மிகுதியால், அவருக்கு தெரியாமலேயே அதை அடைந்து விட எண்ணினான். இங்கே,அகங்காரம்“, அல்லதுநற்பெயருக்கான ஆசைபுதிதாக அவனிடம் எட்டி பார்த்து விட்டது.
 
அதாவது,நான் இவரிடம் கேட்டு பெற வேண்டுமா?என்ற அகங்காரமோ, அல்லது,மறுபடியும் இவரிடம், மீதி துணியை கேட்டால், இவர் என்னை தப்பாக நினைக்க கூடும். எனவே தெரியாமல் எடுத்து சென்றால் அவர் என்னை தப்பாக நினைக்க மாட்டார் என்றநற்பெயருக்கானஆசையோ அவனிடத்தில் புதிதாக தோன்றியது. எனவே, திருட துணிந்தான்.
 

திருடிய பின், காலில் முள் குத்தியதால் சத்தம் போட மகாவீரர் விழித்து கொண்டார். இந்நிலையில் சிறிதும் கோப படாத மகாவீரர், “இந்த மீதி பாதி துணியில் நான் கொண்ட ஆசை அல்லவா, இவனை திருடனாக மாற்றியது” என்று நினைத்து வருந்தினாராம். எத்தனை பெரிய ஞான நிலை!!!.

உண்மையில் ஆசைகளை, நாம் நமக்காக மட்டுமே உருவாக்கி கொள்வதில்லை. அவைகள் நம்மில் இருந்து நம் பரம்பரைகள், அல்லது நம்மை சார்ந்தவர்கள் என எல்லோரிடமும் விதைத்து கொண்டும் தான் இருக்கிறோம்.

 
நான் மருத்துவன் ஆக முடியவில்லை என்பவன், தன் மகனை எப்படியும் டாக்டர் ஆக்கி விட வேண்டும் என்ற முனைப்பில், சில தவறேனும் (பணம் கொடுத்து) செய்து தன் மகனை மருத்துவ கல்லூரியில் சேர்த்து விடுகிறான். ஆனால் உண்மையாக அந்த படிப்பை பெற வேண்டிய ஒரு மாணவனது ஆசைகள் அடக்கப்பட்டு, அங்கே அடுத்த ஆசைக்கான விதை விதைக்கப்படுகிறது.
 

அந்த ஆசைகள் நிறைவேறாத மாணவன், அடுத்து தன் வாரிசு மூலம் விட்டதை அடைய நினைக்கிறான். அல்லது தன் நிலைக்கு மாற்றான ஒரு தவறான வழியை கையில் எடுத்து ஆசைகள் அடங்காத கோபத்தை பிறர் இடத்தில் காட்டுகிறான். எனவே ஆசை எந்த வகையிலும் நம்மை மட்டும் பாதிப்பவை அல்ல. அவைகள் பிறரின் வாழ்க்கையையும் மாற்றி அமைக்க வல்லது.கோபம், வக்கிரம் போன்ற புதல்வர்களை பெற்ற அன்னை – ஆசை என்று ஒரு சொல்லும் உண்டு.

ஆசையை உண்மையில் அடக்குவது என்பது ஒரு மிக பெரிய கலை. இதை நம்மால் தனியே நின்று சாதிப்பது என்பது மிகவும் கடினம். “கடவுள் பக்தி” என்ற ஒரு நண்பனின் உதவி கொண்டே அதை சாதிக்க முடியும் என்று நினைக்கிறேன். நண்பர்களே, ஆசை என்பதே இல்லாத வாழ்க்கை வாழ முடியா விடினும், முடிந்த வரை தேவைகளுக்கு மட்டுமே ஆசை கொள்ள முயலுவோம்.

 

படிப்பதையும், நினைப்பதையும் செயல்முறை படுத்தும் சக்தியை, எல்லாம் வல்ல இறைவன் நமக்கு கொடுத்து துணை புரிவாராக (“தெய்வ பக்திஇல்லாத நண்பர்கள் எனின் மன உறுதியை, இறைவன் என பொருள் கொள்க).

“சர்வம் கிருஷ்ணார்ப்பணம்”

(கிருஷ்ணா – கிருஷ்+ந. “கிருஷ்”- சுழற்சியான பிறப்புகள். “ந” – நிறுத்துபவன்)

Bhishma Ekadashi / Jaya Ekadashi & the Birth of Vishnu Sahasranama

Bhishma Ekadashi or Jaya Ekadashi  –  the day which Bhishma considered to reach heavenly abode with Brahman, the Supreme Soul.
It is observed on the 11th day of Shukla Paksha during Magha month as per Hindu calendar. And also on this same day he rendered Vishnu Sahasranama to Pandavas from his death bed (of arrows) at Kurukshetra post Mahabharata.
319642823
Birth of Vishnu Sahasranāma

Yudishtra  – the king of dharma, when he himself was confused about the biggest dharma to follow in life, Krishna did not answer him as he did to Arjuna in Kurukshetra.

Krishna did not impart the knowledge of Gita to Yudishtra as he did for Arjuna when the latter was confused about whether to fight against his own relatives or not. Instead Krishna took Yudishtra to the great warrior Bhishma to clarify his doubts. Bhishma was actually in his arrow bed when Krishna brought Yudishtra to ask Bhishma the folowing 6 questions.

It is with these 6 questions the Vishnu Sahasranāma starts:
“kimekam daivatam loke kim vāpyekam parāyaṇam
stuvantaḥ kam kamarcantaḥ prāpnuyurmānavāḥ śubham
ko dharmaḥ sarva dharmāṇām bhavataḥ paramo mataḥ
kim japan mucyate jantuḥ janmasamsārabandhanāt “
1. Who (“kim”) is the greatest (“ekam”) Lord (“daivatam”) in the world (“loke”)?

2. Who is the one (“ekam”) refuge (“paraayanam”) for all?

3. By glorifying (“sthuvantah”) whom (“kam”) can man (“manavah”) reach the Auspiciousness (“shubam”) (peace and prosperity)?

4. By worshiping (“archantah”) whom can a man reach auspiciousness (peace and prosperity)?

5. What (“ko”) is, in thy opinion, the Greatest Dharma?

6. By (“kim”) doing japa of what can “creatures” (jantu) go beyond (“mutchyate”) the bonds (“bandhanaath”) of samsara?

Bhishma answers by stating that mankind will be free from all sorrows by chanting the “Vishnusahasranāma”, which are the thousand names of the all-pervading Supreme Being Vishnu, who is the master of all the worlds, the supreme light, the essence of the universe and who is Brahman. All matter animate and inanimate reside in him, and he in turn resides within all matter.
Fasting, praying and reciting or hearing of Vishnu Sahasranāmam today is considered highly auspicious and is believed to help in redemption of sins and attaining Moksha.

Ratha Sapthami/ Surya Jayanti 24/01/2018- A Day Dedicated to the Lord Surya [Sun God]

Ratha Sapthami which is dedicated to Surya Bhagawan, the Sun God. As per the tradition in Hinduism, Surya Bhagawan is believed to ride a chariot driven by seven horses – this form is worshiped during Rathasapthami puja and festival. Ratha Sapthami 2018 date is January 24. 

surya
Surya Bhagawan

The festival is of great importance at the Tirumala Tirupati Balaji Temple. It is said that the earth’s inclination towards the sun is steepest on the Ratha Sapthami day.The most important event on the day is the procession of Lord Venkateswara (Malayappaswamy) and his consorts atop seven Vahanams (vehicles).

Tirumala Tirupati Temple scriptures indicated that Ratha Sapthami (also written as Rathasapthami) is being organized from 1565. On the day, Lord Venkateswara along with His consorts Sri Devi and Bhudevi are taken on a procession around four mada streets atop seven vahanams – Suryaprabha Vahanam, Chinna Sesha Vahanam, Garuda Vahanam, Hanumantha Vahanam, Kalpavruksha Vahanam, Sarvabhoopala Vahanam, Chandraprabha Vahanam besides Chakrasnanam.

091010-3a382433-e0f7-484b-b.jpg
Sri Malayappa Swamy Surya Prabha Vahanam – , Tirumala – Andhra Pradesh, India

The uniqueness of the festival lies in the fact that devotees can view and get the blessing of Balaji atop different Vahanams. Even during the famous Brahmotsavams, Lord Balaji mounts only on two Vahanams (vehicles). But on the Ratha Sapthami day, devotees are blessed by the processional deities of Lord Venkateswara, Sri Devi and Bhudevi from sunrise to sunset on seven different Vahanams.

Ratha Sapthami is observed throughout India in different names. It is essentially the worship of Lord Surya (the sun god). The rituals vary from region to region.

Ratha Sapthami is observed on the seventh day of Shukla Paksha, or waxing phase of moon, in the Magh Month (January – February) in a traditional Hindu lunar calendar. The day is of great significance in Maharashtra, Andhra Pradesh, Karnataka and Tamil Nadu.

In Orissa, the day is observed as Magha Sapthami. In other regions the day is observed as Surya Jayanti. Special rituals are also held on the day at temples dedicated to Surya especially at Arasavalli and Konark.

How to perform or observe Ratha Sapthami/ Surya Jayanti Puja

Rath Sapthami Puja 

Requirements for Rath Sapthami Puja

  • Image/ Idol of  Surya Bhagawan
  • Fragrant flowers for Puja
  • Uncooked Rice
  • Raw Bananas
  • Ripe Bananas and other fruits
  • Sesame seeds
  • Coconut
  • Betel leaves
  • Betel nuts
  • Jaggery (Sugar)
  • Turmeric powder

The house is cleaned and festoons of mango leaves are installed in all the important places on the evening of the previous day of the Puja or early morning of the Puja day.

Ritual Bathing of Ratha Sapthami with Erukku [Calotropis gigantea] leaves

Washing hair on the day with leaves of Giant milkweed (Erukku Plant) on head is done by many people. There is a belief that Erukku plant has therapeutic and curative properties. Medicinal Uses of Erukku Leaves Click

22-erukku-thiruvonam

In some regions, people place some uncooked rice on stacked Erukku leaves and take bath. Women add a little turmeric powder to the uncooked rice. Seven Erukku leaves are stacked together and placed on the head.Earlier, this ritual bath used to be taken in a holy river. Nowadays, it is done at home.

Oil is not applied on the hair on the day.

Mantra before taking Bath

Yath Yath Janma Krutham Papam, Maya Sapthasu, Janmasu
Thanme Rogam Cha, Sogam Cha Maakaaree Handu Sapthami
Saptha Saptami Priyae  Devi, Saptha Loka Supoojithe
Saptha Janmarjitham  Papam Hara Sapthami Sath Varam

Mantra After Taking Bath

Saptha Sapthami Vaha Preetha, Saptha  Loka Pratheepana 
Sapthamya Sahitho Deva, Gruhaana  Argyam Diwakara (3 Times)


Saptha Sapthe Priyae Devi Saptha Lokaika Dheepikae Saptha Janmaarjitham Paapam Hara Sapthami Sathwaram
Yan Mayaathra Krutham Paapam Poorvam Sapthasu Janmasu That Sarvam Shoka Mohow Maakari Hanthu Sapthami
Namaami Sapthameem Devim Sarva Paapa Pranaasineem Saptha Pathra Arka Pathra Snaanena Mama Paapam Vyapohathu


Ratha Sapthami Kolam

After body purification, the Ratha Sapthami kolam is drawn. Lord Surya in a chariot or simple picture of Surya is the preferred kolam.(Pictures of Ratha Kolam)

ratha-saptami-kolam-copy
Just an example

650x488xrathap20sapthamip20poojap20001-jpg-pagespeed-ic-z2ysaplurh

  • In  a  wooden plank, draw a  chariot(Kolam), with Only One Wheel).  (Either in pooja room or in a place where we get morning sunlight)
  • Draw / keep Surya baghawan in the chariot
  • Do Aachamanam

Take minute quantities of water (just sufficient to soak one grain of black gram)   three times in the right hand and take it with the following manthra.

Om Achyuthaya namah
Om Ananthaya namah
Om Govindaya namah

  • Then,

          Evamguna Viseshana Visishtayam, Shuba Thi Thou, Ma Ma, 
    Sarva Peeshta Sidhyartham, Barathi Ramana Mukya Pranantharkatha,
    Shri Vishnu Prae Ranaya, Preethiyartham, Savithru Namaka
    Sri Surya Narayana Poojam Karishya

  • Then recite Surya Gayathri Mantra

Surya Gayathri

Om Aswadwajaya Vidhmahe
Pasa Hasthaya Dheemahe
Thanno Surya Prachodayat

Om Bhaaskaraaya vidmahe
Divaakaraaya dheemahi
tanno Suryah prachodayat

Om Bhaaskaraaya vidmahe
Mahaatejaaya dheemahi
tannah Suryah prachodayat

Om Bhaaskaraaya vidmahe
mahaadyutikaraaya dheemahi
tanno Aadityah prachodayat

Prayers and Mantras that are chanted on Ratha Saptami

  • Surya Sahasranama
  • Aditya Hrudhayam
  • Gayatri Mantra
  • And other prayers dedicated to Surya like the Surya Ashtakam.

The Ratha Saptami Puja

  • The puja starts with a simple prayer to Lord Ganesha by lighting the lamp.
  • Some people first take the blessings of the family deity; followed by a prayer to Ganesha.
  • Some flowers and turmeric mixed with uncooked rice is placed near the deity and Ganesha.
  • The Surya Puja commences by first anointing the chariot (Ratha) of Surya with turmeric and kumkum. (This can be done on the idol or image of Surya or on a Ratha kolam drawn on a wood piece.)
  • Uncooked rice, jaggery (sugar), lentils, flowers, turmeric mixed with uncooked rice is kept on the Ratha (chariot).
  • The puja to Surya is performed by offering betel leaves, betel nuts, coconut and yellow bananas, fruits and milk. (For a simple puja you can offer flowers and chant Gayatri mantra.) & Sweet Pongal for Neive
  • Perform Arati in the normal way you do.
  • You can now meditate or chant Aditya Hridayam or any shloka dedicated to Surya that you know.

Some people opt for an elaborate Suryanarayana Puja and this requires the help of elders or a priest.

Fasting On Ratha Saptami

Some people opt for a complete fast and others opt for a fast from sunrise to sunset on the day.

Various types of alms giving/ daanam are performed by some communities on the day. There is a popular belief that donating things during this period will help in attaining moksha.

 

Edit 1: Dates for 2018 Changed

With Various Inputs – MI

Sudarshana Ashtakam

Sudarshana Ashtakam

By Vedanta Desika
Translated By P.R.Ramachander

25806813-p1010030

Sudarshana is the holy wheel which Lord Vishnu uses as his chief weapon. There is a story that the daughter of Viswa Karma, who was the architect of the God’s, was married to the sun God and she left him because of his immense heat. It seems Viswa Karma put Sun God in a cage and churned him to reduce his heat. The heat was reduced and Sudarshana Chakra, Trishoola and Shakthi, respectively the weapons of Lord Vishnu, Shiva and Subrhamnya were born out of the churning. Sudarshana Chakra is given the status of God by the followers of Ramanujacharya. He being a prime devotee is called the Chakrathazhwar. (Sage of the wheel) and worshipped by Vaishnavas.

Venkata Natha or Vedantha Desika is one of the greatest savants that Visishitadvaitha produced, after Ramanuja. He lived about 140 years after Saint Ramanuja and has written several books. The prayers he wrote are immensely popular among the devotees of Vishnu. Raghavabhyudhyam, one of his greatest works has a commentary written by Appayya Deekshitha who was a savant following Advaitha .Though there were several great teachers in the Visishtadvaitha devotees, Desika (Meaning teacher) is only used for denoting Vedantha Desika.

This octet on Sudarshana by Vedanta Desika is a great work of devotion. It is extremely musical and full of meaning. It is normally recited when there is an illness at home, to get rid of it.

Pratibhatasreni Bhishana, Varagunasthoma Bhushana

Janibhyasthana Taarana, Jagadavasthaana Karana,

Nikhiladushkarma Karsaana, Nigamasaddharma Darsana

Jaya Jaya Sri sudarsana, Jaya Jaya Sri Sudarsana.

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Who is fearsome to hoards of enemies of devotees

Who is ornament for all blessed actions,

Who helps one to cross sea of samsara,

Who stabilizes the entire universe,

Who cuts off accumulated sins of bad actions,

And who teaches righteous conduct.

Subhajagadrupa Mandana, Suraganathrasa Khandana

Satamakabrahma vandita, Satapatabrahma Nandita ,

Pratitavidvat Sapakshita, Bhajata Ahirbudhnya Lakshita

Jaya jaya Sri Sudarsana, Jaya Jaya Sri Sudarsana.

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Who is the ornament of him who is Lord of universe,

Who removes the fear of all asuras towards devas,

Who is worshipped by Lord Brahma and hosts of others,

Who is worshipped by Sat Pada Brahmana,

Who is on the part of devotees for overcoming contestants,

And who is worshipped by Lord Shiva.

Sphutata -Dijjaala Pinjara, Pruthutarajwaala Panjara

Parigata Pratnavigraha, Padutaraprajna Durgraha,

Praharana Grama Manditha, Parijana Thraana Panditha

Jaya Jaya Sri Sudarsana, Jaya Jaya Sri Sudarsana.

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Who is surrounded by resplendent light like a halo,

Who is surrounded by forms of Vishnu,

Who is difficult for even great scholars to grasp,

And who helps devotees to cross problems.

Nijapatapreetha saddgana, Nirupathispeetha Shad Guna

Nigama NirvyuDa Vaibhava, Nijapara Vyuha Vaibhava,

Hari Haya Dweshi Daarana, Hara Pura Plosha Kaarana

Jaya Jaya Sri Sudarsana, Jaya Jaya Sri Sudarsana.

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Who is firmly attached to righteous people,

Who is the natural home for six good assets,

Who took the form with a horse’s neck,

And who was the reason for destruction of the cities by Shiva.

Dhanuja visthaara Kartana, Janitamisraa Vikartana

Dhanujavidya Nikartana, Bhajatavidya Nivatana,

Amara drushtasva Vikrama, Samara Jushta Bramikrama

Jaya Jaya Sri Sudarsana, Jaya Jaya Sri Sudarsana.

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Who destroys the spread of asuras,

Who removes the sorrows of birth, aging and death,

Who wins over the art of war of asuras,

Who removes the false knowledge from his devotees,

Whose valour is praised by devas,

And who rotates in various ways in a war.

Prathimukhaaleeta Bandhura, Pruthumahaheti Danthura

Vikatamaaya Bahishkrutha ,Vividhamaalaa Parishkrutha ,

Sthiramahaayantra Tantritha ,Dhruta Daya Tantra Yantrita

Jaya Jaya Sri Sudarsana , Jaya Jaya Sri Sudarsana .

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Who appeared with a fast forward gait,

And whose gait appeared very pretty,

Who is surrounded by several weapons,

And expels the illusions sent by enemy in case of war,

Who decorates himself with several garlands,

Who wears mercy and blesses devotees,

Who worship him through tantra and yantras.

Mahita Sampath Sadhakshara ,Vihitasampath Shatakshara

Shatarachakra Pratisishtita ,Sakala Tattva Prathishtita ,

Vividha Sankalpaka Kalpaka,Vibhudhasankalpa Kalpaka

Jaya Jaya Sri Sudarsana, Jaya Jaya Sri Sudarsana .

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Who gives wealth of salvation to those who,

Chant your six lettered mantra,

Who gives incomparable wealth to those who,

Chant your six lettered mantra,

Who is available in yantra of six corners,

Who is a form in which all knowledge exists,

Who is able to complete all deeds that you take up,

And who is the kalpaka tree fulfilling all wishes.

Bhuvana Netra Trayeemaya , Savanatejastrayeemaya

Niravadhisvaadhu Chinmaya, Nikhila Sakthe Jaganmaya ,

Amita Viswakriyaamaya,Samitavishvagbhayaamaya

Jaya Jaya Sri Sudarsana ,Jaya Jaya Sri Sudarsana .

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Victory and Victory to you, oh, Sudarshana,

Who is the three Vedas which are the eye of the world,

Who is the form of the three fires of yagas,

Who is the eternal knowledge of true knowledge,

Who is a form of the power of universe,

Who is accomplisher of deeds that you take up,

And who destroys all fears occurring in the world.

Verse 9: Phala Sruthi

Dwichatushkamidam Prabhoothasaaram patathaam Venkatanayaka Praneetham ,

Vishamepi Manorata: Pradhaavan na Vihanyeta Rataangadhuryagupta : .

This octet which fulfills all desires,

Which gives the inner meaning of Lord Sudarshana,

Composed by Venkata Natha, if read,

Would fulfill desires, remove obstacles,

Because of the glorious boon granting powers of the Lord.

Divya Thambathigal ( Slideshow )

Ramanuja Dayapathram Gjana Vairakya Bhushanam
Srimad Venkada natharyam Vandae Vedantha Desikam
Laxminada Samarambaam Nadamuni madyamaam Asmathacharya
Paryanthaam Vandae Guruparamparam
 
Yo Nithya Machyutha Padambhujayukmarukma Vyamohadas
Daditharani Thrunayamenae Asmath Guror Bhagavathosya
Dayaikasindo Ramanujasya Charanau Saranam Prabathyae
 
Matha Pitha yuvadhayas Dhanaya vibhoothi Sarvam
Yadeva Niyamaena Madanvayanaam Athyasya
Na Kulabathaer Vakulaabiramam Srimathathanngriyukalam
Pranamaami Murthna
 
Bhutham Sarascha Mahadhahvya Pattanadha Sri Bhakthisara
Kulasekara Yogivaahan Bhakthangrirenu Parakala Yadhindra misran
Sri Parangusamunim Prandosmi Nithyam //

This slideshow requires JavaScript.

Navarathri and it’s Significance

Navarathri means nine nights.
Darkness is associated with night. What is this darkness?
It is the darkness of ignorance. The purpose of the Navarathri celebration is to enable man to get rid of nine types of darkness which have taken hold of him. When a reference is made to Devi, it signifies the unified form of Durga, Lakshmi and Saraswathi. The three together represent Shakthi. Shakthi is the energy that accounts for all the phenomena of Prakruthi (Nature). Nature is energy and the controller of that energy is the Lord.
Prakruthi (Nature) is made up of the three qualities, Sathwa, Rajas and Thamas.
Saraswathi represents the Sathwa Guna.
Lakshmi represents the Rajo Guna
and Parvathi represents the Thamo Guna.
As Prakruthi (Nature) is made up of these three qualities (Sathwa, Rajas and Thamas), to get control over Nature, man has been offering worship to Durga, Lakshmi and Saraswathi. These are not goddesses but deified symbols of the three qualities. The role of Nature in the creative process To acquire the grace of the Lord, man has to offer worship at the outset to Prakruthi. On the one hand you need human effort and on the other you have to acquire the grace of the Divine.
Prakruthi (Nature) and Paramaatma (the Omni-Self) are like the negative and positive poles in electricity. However powerful the Lord may be (as the positive pole), there can be no creation without Prakruthi (representing the negative pole).
The basis for creation is Prakruthi. For instance, however good the seeds you may have with you, without planting them in the ground you cannot reap the fruit. The role of Nature in the creative process is similar. When man forgets God and desires to enjoy the benefits of Nature, he becomes ultimately a demon like Ravana who brought about his own destruction.
sri_nav_durga_by_in_sine-d80ex80
Image Courtesy: Cartoonist, In Sine – Thailand
To secure the grace of the Lord, one has to have purity of the heart, purity in speech and purity in action. This triple purity is described in Vedantic parlance as Tripurasundari.
Lakshmi, who is the embodiment of all prosperity, is represented by the heart. The mouth represents Saraswathi. Kriyaa Shuddhi (Purity in action) is represented by Durga. The observance of the Navarathri celebration is to get rid of the darkness in which man is enveloped, by cultivating the triple purity of thought, word and deed.
The human body emerged from Nature. Nature has two forms:
Aparaa Prakruthi and Paraa Prakruthi. Aparaa Prakruthi includes Ashta Aishwaryas
(eight forms of wealth), and Kaama, Krodha, Moha, Lobha, Mada, Maatsarya
and the three mental faculties in man: Manas, Chitta and Ahamkaara.
Paraa Prakruthi (the higher Nature) represents the consciousness in man. Without the Praana (life force) and Chaithanyam (consciousness) man is only a corpse. True
humanness consists in controlling the five elements which make up the Aparaa Prakruthi (lower Nature) and merge in the higher Nature represented by the life force and Chaithanyam (consciousness).
The Navarathri has been divided into three parts the first three days being dedicated to the worship of Durga, the next three days to the worship of Lakshmi and the last three days to the worship of Saraswathi. All Hindu festivals have a sacred purpose. Unfortunately, nowadays the festivals are observed only with external rituals without understanding their inner meaning. In the performance of all forms of worship there should be steadiness of mind and body. Only then concentration can be achieved. Today men are unable to maintain steadiness of body and mind.
Significance

The basic significance of Devi Navarathri is the adoration of Prakruthi (Nature). Devi refers to Bhudevi (Mother Earth). All the vital requirements of man can be found in the earth. Those who travel to the moon have to carry with them the oxygen, water and food they need from the earth. None of these can be found on the moon.

Nava – that also means ‘new’ – denotes ‘nine,’ the number to which sages attach special significance.

Goddess Durga has nine manifestations: each goddess has a different form and a special significance.

1. Shailaputri

shailaputri_mata_by_in_sine-d9cwh4s
Image Courtesy : Cartoonist, In Sine – Thailand

Shailaputri, literally means the daughter of the mountains. Variously known as Sati Bhavani, Parvati or Hemavati, the daughter of Hemavana – the king of the Himalayas, she is the first among Navadurgas. The embodiment of the power of Brahma, Vishnu and Shiva, she rides a bull and carries a trident and a lotus in her two hands.

2. Brahmacharini

brahmacharini_mata_by_in_sine-d9d0g3g
Image Courtesy : Cartoonist, In Sine – Thailand

Brahmacharini, is the second form of Mother Goddess, and her name means one who practices devout austerity. She holds a rosary in her right hand and a water utensil in her left hand. Filled with bliss and happiness, she is the way to emancipation – Moksha

3. Chandraghanta

chandraghanta
Image Courtesy : Cartoonist, In Sine – Thailand



The third facet of Goddess Durga is Chandraghanta. She has a ‘chandra’ or half moon in her forehead in the shape of a ‘ghanta’ or bell. She is the apostle of bravery and possesses great strength to fight in the battle against demons.

4. Kushmanda

kushmanda
Image Courtesy: Cartoonist, In Sine – Thailand

Kushmanda is the fourth form of the mother goddess. She is considered the creator of the universe. The universe was no more than a void full of darkness, until her light spreads in all directions like rays from the sun.

5.  Skanda Mata

 

skandamata_by_in_sine-d9dd18e
Image Courtesy: Cartoonist, In Sine – Thailand

 

The fifth aspect of the Mother Durga is known as Skanda Mata – the mother of Skanda or Lord Kartikeya, who was chosen by gods as their commander in chief in the war against the demons. Skanda Mata has four arms and three eyes, holds the infant Skanda in her right upper arm and a lotus in her right hand which is slightly raised upwards.

6.  Katyayani

katyayani_mata_by_in_sine-d9dhrvd
Image Courtesy : Cartoonist, In Sine – Thailand

The sixth form of Mother Durga is known as Katyayani. According to legend, she is the daughter of a great sage called Kata, who wished to have a daughter in the form of a goddess. Katyayani was born to Kata as an avatar of Durga.

7. Kaal Ratri

 

kaalratri_mata_by_in_sine-d9dl2gz
Image Courtesy: Cartoonist, In Sine – Thailand

 

Kaal Ratri is the seventh form of Mother Durga. She has a dark complexion, disheveled hair and a fearless posture. She is black like Goddess Kali and holds a sparkling sword in her right hand battle all evil. Her gesture of protection assures us of freedom from fear and troubles.

8. Maha Gauri

 

maha_gauri_mata_by_in_sine-d9dp3el
Image Courtesy: Cartoonist, In Sine – Thailand

 

Maha Gauri is intelligent, peaceful and calm. She wears white clothes, has four arms, and rides on a bull.

9. Siddhidatri

 

siddhidatri_mata_by_in_sine-d9dt3p9
Image Courtesy: Cartoonist, In Sine – Thailand

 

Siddhidatri is the ninth form of Goddess and has supernatural healing powers. She blesses all Gods, saints, yogis, tantrics and all devotees as a manifestation of the Mother Goddess.

 

With Various Inputs : MI